Team Moms and Monkeys

 

Ons verhaal begint op 8 mei 2020 en 30 weken zwangerschap.

Op aandringen van onze vroedvrouw ga ik binnen op controle. We bellen nog voor ons vertrek naar de materniteit en vraag ook nog of mijn man mee mag. Eens op spoed aangekomen blijkt dat mijn man er niet bij mocht zijn, maar ik stond erop dat hij mee naar binnen mocht gaan! Als we op de materniteit aankomen mogen we direct door naar de gynaecoloog van wacht, en daar valt de bom. Baarmoederhals volledig verstreken en 1cm opening. Directe opname van 72uur voor weeën remmers en ook longrijpring voor onze baby. En daar lag ik dan in een veel te grote ziekenhuis kamer moederziel alleen, mijn man moest naar huis. Ik kan mijn tranen niet meer bedwingen. Wat als de baby nu al komt, het is veel te vroeg! Op dinsdag mag ik naar huis met volledige platte rust, enkel mijn bed of zetel uit om naar het toilet te gaan. De dagen gaan traag vooruit, mijn gedachten zijn bij alle baby-spullen die we nog niet hebben omdat alle winkels dicht zijn, en ik vraag me af hoe lang kan ik mijn baby nog veilig bij mij kan houden. 

 

Twee weken later op 22 mei moet ik terug binnen in het ziekenhuis. Op de monitoring zien ze direct dat de weeën erger zijn dan bij mijn eerste opname. Er worden terug weeën remmers opgestart, en daar lag ik weer, moederziel alleen. Op 25 mei krijg ik mijn derde kuur weeën remmers en dan slaat de paniek om het hart, onze baby zal geen 7 weken mee dicht bij me blijven. Verdrietig en zo bang voor alles wat komen zal, voel ik me eenzaam en alleen. Ik mis mijn lieve ouders met hun troostende schouder, hun warme woorden en vooral hun knuffels. Enkel mijn man mocht na zijn werk even op bezoek komen. Op woensdag 27 mei besluit de gynaecoloog om geen remmers meer te geven en dus af te wachten of onze baby nog even bij me blijft of niet.

 

Ik ben moe ik ben op ik kan niet meer, mijn buik is in die 5 dagen ziekenhuis gigantisch gegroeid dat ik nog amper goed kan zitten of liggen. Om 18u breken mijn vliezen en om 23u37 heb ik voor een paar seconden onze prachtige dochter Ileonie in mijn armen. Ze word direct van mij weg gerukt en in de couveuse gelegd. De dagen daarna mag ik ieder moment van de dag naar Ileonie gaan kijken. Ik mag ze niet vasthouden en dicht bij me nemen wanneer ik wil. Ik voelde me soms als een bezoeker die in de zoo naar de dieren gaat gaan kijken. Op 1 juni moet ik naar huis zonder onze mooie dochter. Ik heb de hele weg naar huis gehuild.

 

De maand die volgt leef ik op automatische piloot. Opstaan, douchen, afkolven, snel eten, melk inpakken en naar het ziekenhuis voor 2 uurtjes. Terug naar huis, afkolven, eten, een dutje doen, opstaan, afkolven, melk inpakken en terug naar het ziekenhuis voor 2 uurtjes, deze keer samen met mijn man. In de ochtend moet ik alleen gaan. Ik mag dus maar 4 uur per dag bij mijn dochtertje zijn. Dit is de hel. Ileonie doet het de eerste weken super goed en mag snel naar een verwarmd bedje. Maar na een week blijkt dit te snel te zijn voor Ileonie, ze krijgt het moeilijk en stopt soms met ademen tijdens de voeding. Ik was zo blij dat ik mocht starten met Ileonie aan te leggen aan de borst, en plots moest ik van de ene dag op de andere terug stoppen van de vroedvrouw die op dat moment in het ziekenhuis aanwezig was.

 

Mijn moederhart brak, ik wilde zo graag mijn meisje dicht bij me en haar van de borst laten drinken want ze deed het zo goed. De kinderarts zei later dat ik zeker niet had moeten stoppen met Ileonie aan te leggen omdat dit er net voor zorgt dat ze niet stopt met ademen.

 

We kregen zo meer en meer het gevoel dat ze maar half wisten waar ze mee bezig waren en dit maakte ons zo kwaad en onzeker. De ene vroedvrouw liet ons ook meer zelf de zorg doen bij Ileonie dan de andere. Privacy hadden we er totaal niet iedereen liep er binnen en buiten. Nooit hadden we eens een rustig momentje alleen met onze dochter en daar had vooral ik het heel moeilijk mee. Op 30 juni mocht ons dochtertje eindelijk mee met ons naar huis. Maar toen begon het pas. Ik zat er volledig door. De borstvoeding wilde niet goed lukken. Ik kon ook minder en minder melk afkolven en legde een enorme druk op mezelf. Ik wilde het té goed doen voor Ileonie. Na het zoveelste huilende telefoontje naar mijn vroedvrouw heb ik van mijn hart en steen moeten maken en mijn borstvoeding stop gezet. En weer vielen er veel traantjes en was de troostende schouder van mijn ouders er niet. Ik heb een heel goede band met hen.

 

Toen begon de zoektocht naar de juiste melk voor Ileonie die dag en nacht huilde en niet te troosten was. ik was een wrak voelde me een slechte moeder, voelde afstand tussen mijn dochter en mij. We zijn nu 5 maanden verder en Ileonie doet het beter en beter. Ikzelf ben met een zwangerschapspsychologe gaan praten om alles wat er in het ziekenhuis gebeurt is een plaats te geven, maar het heeft een litteken achtergelaten op mijn hart. Het is voor altijd een blijvende wonde. Vooral het feit dat we onze dochter zo weinig mochten zien in het ziekenhuis en niet mochten doen wat voor ons het beste leek voor Ileonie toen ze in het ziekenhuis lag valt me zwaar. We moesten doen wat de vroedvrouwen zeiden, en achteraf bekeken wisten ze het zéker niet altijd beter.

 

Ik wel nog uren doorgaan om ons verhaal nog verder uit te diepen. Het doet me deugd om het te kunnen van me afschrijven.

 

Veel liefs, Vic

 

 

Vic won een tijdje geleden een wedstrijd waarbij ze haar zelf ontwerpen ketting heeft gekregen in Sterling zilver.